beo.rec

SuperHeavy - SuperHeavy

2011-10-02T17:02:00.000+02:00

Reggae

To ciśnie się od razu na usta. Słuchając SuperHeavy reggae słychać cały czas. Nie wynika to z jakiejś dominacji Damiana Marleya. Cały skład gra reggae.
Co oprócz reggae? Ogrom świeżości. Ogrom dźwięków, których człowiek, widząc w składzie Micka Jaggera i Joss Stone, się nie spodziewa. Nazwa też sugeruje muzykę ciężką.
Mamy też A.R. Rahmana, który steruje częścią orientalną, wplatając w niemałym stopniu brzmienia, które czasem całkowicie zmieniają charakter muzyki. Zmieniają - po raz kolejny - w sposób zaskakujący. Sterujący całością Dave Stewart zadziwia najmniej. Ale nie jest to zarzut - po nim po prostu wiele można się spodziewać.

Mamy więc cały skład świetnych muzyków, ze świetnymi wokalistami na czele. Mick Jagger działa bezbłędnie. Joss Stone raz po raz zachwyca. Damian Marley swoje zadanie spełnia całkowicie, potęgując wrażenie reggae do niesamowitych obszarów.

Mamy oczywiście brzmienia, które z pozoru są typową balladą. Ale kilka smaczków zawsze dopełni wrażenie świeżości. A to orientalne wstawki. A to solówka w stylu reggae. A to skrzypce, ale skrzypce bez patosu. Tak wypadają zdecydowanie lepiej, niż gdyby starały się robić z SuperHeavy poligon do popisów maestrii.

Z jednej strony mamy płytę. Zwykłą. Bez wielkich patosów. Bez nadmiernych ambicji. Bez wielkich, wirtuozerskich pseudo-popisów. Płyta. Dwanaście utworów. Średnio cztery minuty każdy. A jednocześnie jest to ten rodzaj zwykłej płyty, który zapada w pamięć. Który służy zarówno jako odstresowanie, jak i skupienie nad muzyką. To taka płyta, która stanowi całość, ale nie broni się przed odtwarzaniem poszczególnych utworów.

Do tego dociera jedna z lepszy okładek, jakie ostatnio widziałem. Znów - niby typowa. Nie pierwszy raz jakiś zespół sięga do podobnych motywów. Ale ten zapada w pamięć. Nie jest patetyczny, nie jest banalny, nie jest - mimo wszystko - wyświechtany.

Nie jest to najlepsza płyta na świecie. Ale na taką się nie sili. I to sprawia, że przy całej swojej świeżości, jest jedną w najbardziej spólnych i kompletnych.
Zdecydowanie polecam - nie tylko fanom Micka Jaggera czy Joss Stone. Nie tylko fanów reggae. Nie tylko fanom orientalnych brzmień. Nie tylko fanom dźwięków wychodzących spod ręki Dave'a Stewarta.
Polecam wszystkim!

WhoCares

2011-08-29T18:37:00.000+02:00

Tony Iommi, Ian Gillan, Jon Lord, Nicko McBrain, Jason Newsted. Na dokładkę Linde Lindström. I właściwie możemy kończyć recenzję, bo i tak wszyscy znają już werdykt...

Panowie stworzyli razem - hmm - płytę. Całe dwa utwory - póki co. Wszyscy jednak znamy powiedzienie "nie ilość, a jakość". I w tym przypadku mamy esencję z tego powiedzenia.

Dostajemy płytę, na której wyraźne piętno odcisnęły dotychczasowe przedsięwzięcia, które wszyscy znamy (nie znamy? to marsz odrabiać zaległości!). Wszystko do siebie pasuje. Poczucie powrotu do domu jest bardzo wyraźne: dostajemy to, czego oczekiwaliśmy, co spodziewaliśmy się znaleźć. A jednocześnie nie jest to prosta kopia z dotychczasowej działalności. I ten rys czegoś nowego - choć nie koniecznie nowoczesnego - sprawia tylko, że utwory, które serwują nam Panowie pod szyldem WhoCares, są jeszcze ciekawsze.

Co ciekawe najwięcej, przynajmniej w moi odczuciu, klimatu nadają dźwięki wygrywane przez Jona Lorda. Zgranie mocnej sekcji gitarowo-rytmicznej (a Nicko McBrain nie stara się przemycać zbyt dużo rytmów kojarzonych z Iron Maiden, choć przejścia są zdecydowanie charakterystyczne) z intrygującymi klawiszami sprawia, że nie jest to ani Black Sabbath, ani Deep Purple.

Przyznaję - z wszystkich ostatnich odkryć i supergrup WhoCares wypada zdecydowanie najlepiej. Ale akurat ten fakt nie jest w żadnej mierze zaskakujący.

Jeżeli Panowie nie będą kontynuowali działalności twórczej, to trudno. Mamy dwa świetne utwory.

Jeżeli będą - tym lepiej. Byle tylko pamiętali - "nie ilość, a jakość".

Inna sprawa, że Tony Iommi może być zajęty Black Sabbath...

Tak, tak, - Ozzy, Tony, Geezer i Bill mają nas, podobno, uraczyć kolejnym etapem Black Sabbath. Oby... Oby było warto.

Leszek Możdżer - Komuda

2011-07-13T21:50:00.001+02:00

Po raz kolejny miast kończyć zaległe recenzje zabrałem się za wystukanie (wspominałem już o cudnym w swym znaczeniu słowie type, którego odpowiednika brakuje mi w języku polskim) kilku zdań na temat nowości.

Tym razem krok w stronę klasyki. Komeda. I Leszek Możdżer.

Zawsze szanowałem Możdżera, znając wiele jego interpretacji utworów innych autorów, dokonania z Larsem Danielssonem i Zoharem Fresco, oraz kilka pozycji na liście osób, u których grał (Gilmour!). Nigdy jednak nie zagościła u mnie żadna z jego płyt.

Tymczasem kilka tygodni temu Leszek Możdżer zagrał u Kuby Wojewódzkiego piosenkę z filmu "Prawo i pięść" we własnej interpretacji (która to, notabene, towarzyszy mi pisaniu tych słów). Wtedy to dowiedziałem się, że pojawić ma się płyta z utworami Komedy aranżowanymi i wykonywanymi (co oczywiste) przez Możdżera.

Kilka razy mijałem się z nią w Empiku. Nigdy nie było "odpowiedniego czasu" (znów zapożyczone right time zabrzmiałoby lepiej). Aż w końcu czas taki nadszedł (cud też, że w szale zakupowy ograniczyłem się tylko do "tego" Możdżera, półki ostatnio uginają się od jego płyt, towarzysząc płytom Nory Jones, Diany Krall i Sade).

Wylądowała w napędzie w sobotnie południe. Nie było szansy, żeby głośność zeszła poniżej pewnego poziomu. Nie wyrażałem na to zgody, choć zapewne oprócz całego mieszkania Komedy w aranżacji i wykonaniu Możdżera słuchało także kilku sąsiadów.

Podkręcam głośniki, bo Możdżer odgrywa akurat "Nighttime, Daytime Requiem". Polecam!

Hugh Laurie - Let Them Talk

2011-06-06T19:37:00.005+02:00

Rzuciłem pisanie innych recenzji. I bardzo się cieszę! Cieszę sie, ponieważ bałem się, że "Let Them Talk" będzie tylko marną płyta Pana z Telewizji - a taką płytą zdecydowanie nie jest!

Nie ukrywam - "Let Them Talk" wylądowało u mnie ze względu na postać House'a.
Nie wiem, ile prawdy jest w przekazywanej przez wiele gazet i portali informacji, że "mało który fan House'a zdawał sobie sprawę, że Hugh Laurie, oprócz bycia aktorem, dość intensywnie muzykuje". Ja "sprawę zdawałem sobie" od dość dawna (Band From TV też żadną nowością dla mnie nie jest).
Niemniej jednak sam fakt wydania przez niego płyty był dla pewnym zaskoczeniem. Oto bowiem Hugh Laurie postawił na muzykę (później okazało się, że House MD skończy się najprawdopodobniej po ósmym sezonie, gdyż Laurie nie przedłużył umowy z Fox, jako jeden z powodów podając właśnie muzykę).

Zdradziłem już właściwie - we wstępie - cały ton recenzji. Nie ma zawodu. Nie ma żalu. Jest dobra muzyka.
Nie mamy rewolucji. Nie mamy też rewelacji (to raczej nie kategorie "przebłysk geniuszu" czy "kamień milowy blues'a").
Laurie funduje nam dobrze wymyśloną, dobrze nagraną i dobrze zrealizowaną muzykę.

Zdecydowanie na plus wypada wokal. Jest bardzo charakterystyczny i nie do końca typowy, dla bluesowych nagrań. Raczej nie będzie problemów, żeby w przyszłości określać, że oto śpiewa House ;-)

Czy mam jakieś podsumowanie tej króciutkiej "recenzji"?
Tak. Posłuchajcie sami "Let Them Talk".
Nie zasugeruję, jak do płyty podejść, czego oczekiwać, jaki nastrój obrać. Albo Wam się spodoba, albo nie.
To plus tej płyty. Nie jest sztucznym wytworem nastawionym na sprzedaż na podstawie znanego nazwiska.
To po prostu płyta. Dobra płyta!

Zakupy, zakupy...

2011-05-03T12:49:00.000+02:00

Stosik jeszcze ciepły.
Nic nie obiecuję, ale jest szansa, że jakieś recenzje z tej dostawy płyt się pojawią.

A zaczęło się jak zwykle - "Może sobie zamówię jedną albo dwie nowe płyty..." ;-)

Fever Ray - Fever Ray

2011-05-02T18:41:00.002+02:00

Właśnie próbuję sobie przypomnieć, kiedy pierwszy raz zetknąłem się z Fever Ray - i wychodzi na to, że okoliczności były średnio muzyczne. Jeżeli tylko pamięć mnie nie myli, to przy okazji rozdania jakichś muzycznych nagród Fever Ray pojawiła się w dość "nietypowej" masce (fryzurze? kreacji?). News o tym jakże ważny dla muzycznego świata wydarzeniu pojawił się na jednym z polskich portali o muzyce. A ja, przeglądając tenże portal, postanowiłem zmienić mój obraz świata i news ten przeczytać.

Efektem tej lektury było zapoznanie się z When I Grow Up na "znanym serwisie z filmikami, którego nazwa ma wiele wspólnego ze słowem YeTi". A efektem tego zapoznania się jest nieustająca miłość do twórczości Fever Ray.

Słowem wstępu po wstępie - kim Fever Ray jest. Karin Dreijer Andersson, połowa duetu The Knife, Szwedka. Reszty szukajcie samemu. Tym samym - koniec wstępu po wstępie, pora do treści...

Uprzedzić muszę tylko, że wpis dotyczy płyty, którą kupiłem jakiś czas temu. Nie jestem więc "na świeżo", co w kontekście mojej - platonicznej, póki co - miłości do Fever Ray ma znaczenie dość duże, gdyż gwarantuje choć cień obiektywizmu.

Tym razem zacznę od tego, jak sama płyta jest wydana. Czarna, matowa okładka z białymi grafikami. Całość wygląda jak negatyw szkicu ołówkiem na białej kartce. W tym stylu utrzymana jest cała zwartość. Dużo czerni. Świetnie!

Do dziś żałuję, że nie udało mi się kupić singli z tej płyty, których okładki utrzymane są w tej samej "tonacji barw"...

Muzyka. Meritum.

Od samego początku, od chwili kiedy startuje "If I Had A Heart", czuć Skandynawie.

Słychać elektronikę, słychać syntezatory. Słychać mocno przetworzone wokale złożone z kilku ścieżek. A jednocześnie - co zaskakujące - słychać świeżość, naturalność i mnóstwo przestrzeni!

Uczucie przestrzeni nie mija przez całą płytę. Reszta się zmienia.

"When I Grow Up" i "Dry And Dusty" przynoszą świeżość.

"Seven", nie zamazując wrażenia świeżości, dodaje do brzmienia głębie i trochę przebojowości.

"Triangle Walks" to zabawy brzmieniem instrumentów perkusyjnych. W górnych rejestrach ciągle brzmi przestrzeń, ale na dole rysuje się tym razem bas, który ciągle jawi się jako uzupełnienie brzmienia, nadaje jednak głębi. Bez tej głębi brzmienie byłoby zbyt ostre.

Początek "Concrete Walls", to test dla niskich rejestrów dla naszych głośników. Cały utwór dominuje bas. Góra, znów przestrzenna za sprawą dalszych zabawach instrumentami perkusyjnymi, stanowi tym razem dodatek.

Płynący, mocno przetworzony wokal (czy też wokale) dodają swoistego uroku.

"Now's The Only Time I Know" i wracamy znów do jaśniejszych brzmień. Bas funkcjonuje w ramach wypełnienia brzmienia. Nie jest to tak świeże brzmienie, jak na początku płyty - niestety.

"I'm Not Done" i znów do basu. Tym razem razem z basem dociera przebojowość. Zadaniem rozjaśnienia brzmienia zajmuje się tym razem wokal. Instrumenty perkusyjne brzmią lekko w tle.

"Keep The Streets Empty For Me". Kwintesencja całej płyty. Głęboki bas współpracuje z dość płytkimi kickami. Wokal - tym razem w miarę naturalny. W tle łagodne brzmienia. Kiedy w połowie utworu pojawiają się dodatkowe clicki pojawia się też przekonanie, że to najlepszy utwór na płycie!

"Coconut". Ostatni utwór normalnego wydania. Przynosi nam - co niespotykane - niskie brzmienie o duże dawce przestrzeni. Niewielu artystów potrafi połączyć te dwie rzeczy!

"Stranger Than Kindness" (Bonus Track). Dużo nałożonych brzmień. Razem w głębią dostajemy sporo elektroniki i mocno przetworzony wokal. A w to wszystko ubrany naprawdę wciągający motyw!

"Here Before" (Bonus Track). Na finał dostajemy... gaworzenie dziecka. Nie, spokojnie, to nie te wypełnione "artyzmem" kilkunastominutowe utwory, których jedynym elementem jest szum wiatru czy tykanie zegara. Tutaj po prostu w mocno przetworzone brzmienie wkomponowane zostały odgłosy natury ;-) Całość brzmi spokojnie.

Tyle.

Mogliście przeczytać kilka akapitów, z których aż bije brak obiektywizmu i nienaturalne zachwyt nad brzmieniem i klimatem płyty. Trudno. Recenzje z założenia są subiektywne a nadmiar dziwnych wyrażeń i określeń musicie mi tym razem darować.

PS. Mógłbym Was katować jeszcze opisem zawartości DVD z wydania dwupłytowego, ale niczego ciekawego ani odkrywczego nie stworzę, a nadmiar cukru jest szkodliwy dla zdrowia ;-)

Varius Manx - Przebudzenie

2011-04-30T22:18:00.001+02:00

Dziś to do mnie dotarło - jeszcze nie tak dawno temu tego posta bym nie napisał.

Czemu? Mam zamiar wystukać (jest takie całkiem przyjemne słowo naskrobać, którego jednak nijak nie mogę tutaj użyć) kilka zdań o "Przebudzeniu", które pozwoliło Varius Manx na nowo znaleźć drogę na anteny stacji radiowych.

Zdjęcie pochodzi ze strony www.edusiec.pl i zostało wyszukane za pomocą Google Grafika.

Autor bloga nie posiada żadnych praw do powyższego zdjęcia.

Najpierw zdradzę jednak powód, dla którego kiedyś bym tego nie zrobił.
Bardzo długo zajęło mi zrozumienie, że słuchanie jednego gatunku muzyki nie zamyka nas - jako słuchaczy - na inne gatunki.
I to pomimo mojej odwiecznej niechęci do "szufladkowania" - różnicę między hip-hopem a rockiem zauważam, ale przy dokładniejszych zawiłościach wewnątrz gatunki gubię się doszczętnie - niezależnie od "gatunku głównego".
Byłem "metalowcem" i absolutnie nie mogłem słuchać muzyki, która jest "płytka".

Wiem, wiem - z tego się po prostu wyrasta. I nie mam zamiaru odkrywać ameryki czy prawić morałów, jak to kiedyś światopogląd "młodych" się zmieni. Wręcz przeciwnie - chcę tylko dodać swój przykład do ogromnego wiadra "oczywistych oczywistości" - ludzi, którzy będąc kiedyś "tru" (czy też "trv") zrozumieli, że muzyka, której słuchamy, ma się przede wszystkim podobać nam, nie naszemu "środowisku".

Varius Manx znałem od dawna. Grali muzykę, która w pewnym momencie często gościła w radiu czy telewizji. Tyle. Nigdy specjalnie nie zwracałem na nich uwagi. Potem wydarzył się głośny wypadek, z powodu którego Monika Kuszyńska do dziś jeździ na wózku inwalidzkim. Varius Manx ucichło.

Jako człowiek, który nie słucha radia (bez ideologicznych przesłanek - po prostu wolę samemu dobierać muzykę, której słucham) często zdarza mi się usłyszeć "przelotem" jakąś piosenkę, a dopiero później dowiedzieć się, że jest to nowy przebój Takiego a Takiego wykonawcy. Z "Przebudzeniem" było tak samo. O uszy mi się obiło i tyle.
Później dowiedziałem się, że to nowy utwór Varius Manx. Z czystej ciekawości posłuchałem dokładniej.

Dygresja. Anna Józefina Lubieniecka. Jeżeli, jak plotka głosi, Janson dopuścił ją do działalności twórczej w Varius Manx, to jest to sprawa dość nowa (oprócz tworzenia tekstów wokalistki, z tego, co kojarzę, miały do tej pory bardzo ograniczony wpływ na działalność zespołu). Trafiłem też na zdanie jednego z dziennikarzy, że to Józka jest potrzebna Varius Manx, nie odwrotnie. Byłoby naprawdę ciekawie.

Lubię dobry pop. Pop - nie jakieś dziwne mieszanki stylu (techno + rap +popowe zaśpiewy). A w Polsce mało ktoś dziś zajmuje się muzyką pop (choć pewnie ktoś obeznany z definicjami zarzuciłby mi tutaj nieznajomość gatunków - być może, nie ukrywałem już we wstępie, że nie lubię nadmiaru "szufladek").

"Przebudzenie" jest utworem popowym, prostym. A jednocześnie ma w sobie coś urzekającego. To jedna z tych piosenek, które nie stają się wielkimi hitami czy też są uznawane za przejaw geniuszu autora lub autorów. Po prostu dobra piosenka. Tylko i aż. Dziś piosenki "po prostu dobre" to rzadkość. Tym samym Varius Manx wpasowało się w niespotykaną i dziwną niszę na polskim rynku - nisze, do której wpadają dobre piosenki znanych wykonawców. I życzyłbym sobie, żeby nisza ta powoli (w końcu co nagle, to po diable) przekształcała się w normę. W zbiór piosenek, które bez cienia wstydu można puścić w radiu i umilić nimi słuchaczom zwykłe dni.

Taaaak, a ja ciągle się dziwię, że jednak wpis o Varius Manx powstał...

Me Myself and I - Takadum!

2011-03-25T10:41:00.005+01:00

Niezbyt uważnie śledzę nowe programy "z talentami", aczkolwiek zdarza się, że któryś z uczestników przykuwa moją uwagę na dłużej.

Najczęściej jednak poznaję ich dokonania poprzez moich znajomych lub różnego rodzaju serwisy internetowe.

Me Myself and I poznałem właśnie w taki sposób. Ktoś podrzucił link do ich występu w jednym z programów telewizyjnych.

OK, zapachniało Urszulą Dudziak - ale nie była to kopiowanie. To było wejście do tej samej rzeki. Świeże, ciekawe.

Ciut więcej posłuchałem sobie jakiś czas temu. Okazało się, że Me Myself and I potrafią czarować głosem. Mniej więcej w tym momencie pojawiła się też informacja o zbliżającej się premierze ich płyty.

Ciekawe, świeże, a do tego Polskie - warto było wysupłać trochę grosza (nie za dużo na szczęście) na rzeczoną płytę.

I tak oto "Takadum!" wylądowało u mnie.

Płytę można podzielić na dwie części dość prostym schematem, przy czym podział ten nie przebiega "po połowie" - różne utwory pasują do różnych kategorii.

Mamy utwory przyjemne, dość "lekkie" - brzmiące świeżo i łatwo wpadające w ucho.

Mamy też utwory, która wymagają poświęcenia im uwagi. Słucha się ich przyjemnie zwłaszcza wtedy, kiedy nie odgrywają roli tła, czegoś "brzęczącego", co ma zabić ciszę panującą w trakcie pracy czy nauki.

Zdecydowanie jednak nie jest to płyta dla każdego. Nie jest to stricte jazz, pop, soul. Wiele osób uzna, że to dziwne "coś", co ma "udawać" wokal, to nie ich bajka - mają do tego pełne prawo.

Dla mnie - dla słuchacza, który wokal traktuje jak instrument, nie zwracając szczególne uwagi na przekaz tekstu, lecz na jego brzmienie. Jak brzmią słowa, które śpiewa wokalista, jak ułozona jest linia wokalu. Stąd brak tekstu nie jest dla żadnym problemem.

Nie mogę jednak uznać, że Me Myself and I znokautowało mnie swoja plyta. "Takadum!" to mocna pozycja, ale czegoś jej jednak brakuje - jest świeża, zaskakująca. Brakuje kropki nad i. Mam nadzieję, że Me Myself and I już niedługo tą kropkę postawi.

Duffy - Endlessly

2011-03-24T21:26:00.002+01:00

Zapewne kojarzycie Duffy. Swego czasu "Mercy", jej największy przebój, dość mocno okupywał stacje radiowe.

Chociaż nie słucham radia zbyt często, a i telewizyjne stacje serwujące muzykę włączam sporadycznie, gdzieś na owo "Mercy" trafiłem. Raz, drugi, trzeci. Wpadło w ucho na tyle, że co raz częściej odwiedzałem YouTube, włączając sobie ów singiel "niezależnie" od stacji radiowych, telewizji itp.

Efektem końcowym były intensywne poszukiwania rozszerzonego wydania "Rockferry" oraz nieskrywane uwielbienie, którym do tego albumu zapałałem.

Tak więc oczekiwania wobec drugiej płyty Duffy miałem ogromne. Tymczasem "Endlessly" dostałem do rąk dopiero 2-3 miesiące po premierzy. Tak się po prostu niefortunnie złożyło...

Wcześniej poznałem oczywiście "Well, Well, Well" - singiel w stylu "Mercy", z lekko denerwującym refrenem. Szału nie było, ale to w końcu tylko singiel - różnie z singlami bywa.

Kiedy "Endlessly" pierwszy raz trafiło do mojej listy odtwarzania, pojawił się u mnie zawód. Klasie "Rockferry" zdecydowanie nie dorównuje.

"Efektem ubocznym" uwielbienia dla "Rockferry" było rosnące rozczarowanie.

Na szczęście dałem "Endlessly" kolejną szansę. Na spokojnie, zapominając trochę o "Rockferry". I nagle zaczęły się pojawiać ciekawe melodie, kilka nietypowych aranżacji. Zaczęło po prostu robić się przyjemnie. I całkiem ciekawie. Dała o sobie znać także naprawdę udana produkcja.

Nie oznacza to, że płyta jednak jest tak dobra, jak "Rockferry". Nie jest. Jest inna. Słucha się jej dobrze, kilka razy chyląc czoła przed aranżacją i linią wokalu.

Jest też na płycie jeden przejaw absolutnego geniuszu, który objawił się już przy pierwszym odsłuchu. Genialny motyw przewodni, pięknie wpasowany wokal, świetna aranżacja i produkcja. "Lovestruck" i padam na kolana.

Czy warto?

Jeżeli ktoś nie lubil Duffy po pierwszej płycie - nie. To ten sam wokal z manierą.

Jeżeli ktoś Duffy w ogóle nie zna - lepiej zacząć od "Rockferry" - poziom jest wyższy.

Reszta niech spróbuje czegoś ponad "Well, Well, Well" - warto!

Brodka - Granda

2011-02-04T14:18:00.003+01:00

Pojawiają się czasem takie płyty, które - niezależnie od wykonawcy i/lub gatunku, a także gustów słuchaczy - od razu zajmują na półce z płytami miejsca szczególne. W moim przypadku, dziwnym zbiegiem okoliczności, najwięcej "miejsc szczególnych" zajmują płyty wokalistek i ich solowych projektów.

Muszę jednak przyznać - Brodka (czy dawniej Monika Brodka) nigdy jakoś szczególnie mnie nie interesowała. "Idola" z jej udziałem oglądałem niezbyt uważnie. Pierwsze poczynania na rynku muzycznym "kojarzę" - w mediach trochę się przejawiało, płyt nie znam. Jakiś czas temu coś podkusiło mnie, żeby zajrzeć do newsa o nowej piosence Brodki (a newsy takie pojawiały się w bardzo wielu miejscach). Ową piosenką było "W pięciu smakach". No i się zaczęło!

To już nie była Brodka, która przewijała się przez radio. Z ładnymi, popowymi piosenkami. To była nowa odsłona Brodka.

Pasowało mi wszystko. Brzmienie, prześmiewczość tekstu i muzyki, wokal.

Do płyty - kiedy już się pojawiła - podchodziłem długo. Niby kupić miałem, ale nie mogłem dać wiary, że Brodka to ta osoba, na którą warto te kilkadziesiąt złotych wydać.

Ale opinie się powtarzały - płyta jest udana, naprawdę udana.

Wysupłałem więc trochę grosza i - jako stworzenie wybitnie "kolekcjonerskie" - zakupiłem od razu płytę w wersji CD+DVD.

Kiedy "Granda" dotarła zacząłem - o dziwo - od DVD. I chyba dobrze zrobiłem.

"Ale Granda", czyli materiał znajdujący się na dodatkowej płycie (DVD), to niby typowy "making of". Mamy Pana Producenta, Panią Pieśniarkę i kupę innych ludzi (rodziny, znajomych, współpracowników). Mamy sporo różnych "miejsc" - studia nagraniowe, sale, nawet jakiś klub. A to wszystko niewygładzone. I chyba to jest największym plusem "Ale Grandy". Kiedy Brodka i producent nie mogą się dogadać z perkusistą w kwestii brzmienia, to nie mogą się dogadać. I tyle. A Pan Perkusista się nie denerwuje, on jest tylko wkur****y. A to są dwie różne rzeczy! ;-)

Co potem?

Potem w odtwarzaczu ląduje clue - czyli CD "Granda".

Zaczyna się nieźle. "Szysza" jako dobre wprowadzenie do klimatu płyty. Potem następuje "Granda". I to w tym momencie płyta zapewniła sobie owo "miejsce szczególne".

Tym, co wyróżnia płytę, są tekstu i wokal. Uwielbiam, kiedy polscy wokaliście serwują nam dobre teksty w języku ojczystym - i kiedy potrafią dobrze osadzić je w melodii. A Brodce się to udało - nieważne, kto jest autorem tych tekstów.

Mamy też "klimaty kulinarne" - "Sauté" i "W pięciu smakach", przedzielone "Hejnałem" - króciutkim utworem zagranym na trombicie przez Pana Brodkę - tatę Moniki.

I owy "Hejnał" jest pretekstem, żeby wspomnieć o delikatnym, folkowym zabarwieniu płyty. W żadnym wypadku nie jest ot płyta folkowa. Ale te kilka motywów przewijających się tu i ówdzie nadaje jej tylko kolorytu i smaku.

Cała płyta ma, jak dla mnie, jeden minus - po "Grandzie" (utworze) nic nie wzbija się już na tak wysoki poziom. Brodka "otworzyła" płytę tak mocno, że reszta utworów może co najwyżej starać się dobić do tego poziomu.

Inna sprawa - nie oznacza to, że tylko na ten jeden utwór warto zwrócić uwagę. Nie - dla mnie to po prostu przebłysk geniuszu na świetnej płycie.

Całość zamyka francuskojęzyczny "Excipit" - niby w klimacie płyty, a jednak ciut inny. Utwór, gdzie Brodka znika pod sekcją rytmiczną, głównie perkusją. Mało kto potrafi ostatnio dobrze "zamknąć" płytę i Brodka też mnie tutaj nie oszołomiła. Ale też nie ma powodu do narzekań.

Tak więc - stało się. Nigdy ortodoksyjny nie byłem. Koło Iron Maiden i Metallici na półce od dawna stoją płyty Katie Melua czy genialny debiut Duffy. Nie pomyślałbym jednak, że zawita tam i Brodka.

Zawitała. Tą płytą - na stałe. Mam nadzieje, że także kolejnymi.